Stabilizatory zewnętrzne są to urządzenia medyczne służące do zespolenia kości (złamanej lub przeciętej). Stabilizacji dokonuje się poprzez wprowadzenie do niej stalowych wszczepów (druty Kirschnera, groty Schanza) i ustabilizowanie za ich pomocą odłamów kostnych do sztywnej konstrukcji aparatu pozostającego na zewnątrz ciała. Stabilizatory mające możliwość rozciągania kości oraz zmiany położenia odłamów względem siebie określane są dystraktorami. Stabilizatory zewnętrzne mogą mieć konstrukcję jednopłaszczyznową (ramowe i klamrowe) lub przestrzenną (trójstronne i pierścieniowe). Aparaty jednopłaszczyznowe, klamrowe (monolateralne) mogą być stosunkowo małe i proste w swojej budowie, jednak mają ograniczone możliwości szczególnie w aspekcie korekcji zaburzeń osiowych. Ich wyższością z kolei jest większa wygoda dla chorego w czasie leczenia, co nabiera szczególnego znaczenia przy zastosowaniu w obrębie uda. Z tego powodu idealnym wskazaniem do ich stosowania są proste wydłużenia kończyn. Przy bardziej złożonych deformacjach znacznie większe możliwości zapewniają aparaty pierścieniowe (cyrkularne), a wśród nich aparat Ilizarowa. Ważną zaletą jego konstrukcji jest modularna budowa, która daje możliwość skonstruowania aparatu dostosowanego do każdej deformacji. Cecha ta pozwala również na przebudowę lub rozbudowę aparatu w dowolny sposób i w dowolnym momencie leczenia. Jest to bardzo ważne w czasie prowadzenia leczenia metodą dystrakcyjną z powodu szybko zmieniającej się sytuacji klinicznej. W ostatnich latach w wyniku prób połączenia wszechstronności aparatów pierścieniowych z prostotą monolateralnych powstały tzw. konstrukcje hybrydowe.

Profesor Gawrił Abramowicz Ilizarow (1921-1992) 1944r po ukończeniu studiów medycznych w Kazahstanie, rozpoczął pracę w małym 250 tysięcznym, syberyjskim miasteczku Kurganie, 3000 km na wschód od Moskwy. Lecząc bardzo licznych w okresie powojennym chorych po urazach wojennych szybko zdobył duże doświadczenie w leczeniu deformacji kostnych i zaburzeń zrostu kostnego. W 1954 roku opracował nową metodę wydłużania i korekcji kończyn opartą na opisanym przez siebie zjawisku osteogenezy dystrakcyjnej. Do jej realizacji zastosował zewnętrzny stabilizator pierścieniowy własnej konstrukcji (opatentowany w 1952) mocowany do kości za pomocą stalowych, elastycznych implantów (drutów Kirschnera). Metoda początkowo stosowana tylko w chirurgii urazowej była krytykowana i odrzucana przez lokalne środowisko medyczne. Dopiero w latach 60-tych stała się uznaną techniką leczenia i bardzo szybko znalazła szerokie zastosowanie w ortopedii i chirurgii rekonstrukcyjnej.