Profesor Gawrił Abramowicz Ilizarow (1921-1992) 1944r po ukończeniu studiów medycznych w Kazahstanie, rozpoczął pracę w małym 250 tysięcznym, syberyjskim miasteczku Kurganie, 3000 km na wschód od Moskwy. Lecząc bardzo licznych w okresie powojennym chorych po urazach wojennych szybko zdobył duże doświadczenie w leczeniu deformacji kostnych i zaburzeń zrostu kostnego. W 1954 roku opracował nową metodę wydłużania i korekcji kończyn opartą na opisanym przez siebie zjawisku osteogenezy dystrakcyjnej. Do jej realizacji zastosował zewnętrzny stabilizator pierścieniowy własnej konstrukcji (opatentowany w 1952) mocowany do kości za pomocą stalowych, elastycznych implantów (drutów Kirschnera). Metoda początkowo stosowana tylko w chirurgii urazowej była krytykowana i odrzucana przez lokalne środowisko medyczne. Dopiero w latach 60-tych stała się uznaną techniką leczenia i bardzo szybko znalazła szerokie zastosowanie w ortopedii i chirurgii rekonstrukcyjnej.