Metoda Ilizarowa szczególne usługi oddaje w pierwotnym zaopatrzeniu najcięższych i najtrudniejszych w leczeniu złamań wieloodłamowych, w których zespolenie tradycyjnymi metodami stabilizacji wewnętrznej nie jest możliwe. Wskazaniem do zastosowania stabilizatorów zewnętrznych są szczególnie złamania otwarte i zmiażdżeniowe, w których zasadnicze znaczenie dla powodzenia leczenia ma, obok odpowiedniej stabilizacji odłamów kostnych, dobry dostęp do otwartych ran i zmiażdżonych tkanek umożliwiający częste zmiany opatrunków, zabiegi oczyszczające ranę oraz operacje rekonstrukcyjne w obrębie zmiażdżonych strukur (przeszczepy skóry, unaczynione płaty skórno-mięśniowe, sekwestrektomia i inne).