Stawy rzekome
Najpoważniejszym niepowodzeniem leczenia złamań jest powstanie stawu rzekomego. Do niedawna leczenie stawów rzekomych polegało na odtworzeniu stabilności miejsca stawu rzekomego za pomocą typowych materiałów stosowanych do zespoleń wewnętrznych lub zewnętrznych oraz wykonaniu zabiegów pobudzających zrost kostny. Znacznym utrudnieniem w leczeniu stawów rzekomych są często współistniejące zaburzenia osi, zły stan tkanek miękkich, a także ubytki kostne oraz skrócenie kończyny. Zastosowanie aparatu Ilizarowa do leczenia stawów rzekomych dało możliwość rozwiązania jednocześnie wszystkich współistniejących ze stawem rzekomym problemów. Pozwala on na leczenie nie tylko mniej kłopotliwych stawów rzekomych hipertroficznych, ale również znacznie trudniejszych w leczeniu stawów rzekomych atroficznych, zakażonych oraz z ubytkami kostnymi.
Przykłady kliniczne:
Przykład 1
![]() |
![]() |
||||
![]() |
![]() |
||||
włoskiej, dostosowany do deformacji |
|||||
![]() |
![]() |
||||
![]() |
|||||
|
|||||
![]() |
![]() |
||||
Przykład 2
![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
|
Przykład 3
![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
|





























